İnsanın Anlam Arayışı adlı kitabında Viktor Frankl, anlamsızlık duygusu karşısında bireyin kendisini keyifli şeylerle oyaladığını ileri sürüyor. Bu bir başa çıkma yolu. Yoksay, olmamış gibi yap, o tarafa bakma. Yazar, toplama kampında kendi hayatını anlamlandırdığı ve kendisine amaç edindiği ölçüde güçlenerek hayatta kalmış. Yazarın ileri sürdüğü savın benim bazı davranışlarımı açıkladığını farkettim. Bunun beraberinde, gözlerimi yakın çevremden başlayarak daha geniş çevreme doğru kaydırdıkça da bunun birçok insanı kapsayabileceğini ikna oldum. Viktor Frankl'tan haberi olan veya başka yollardan benzer sonuçlara ulaşmış farklı kaynaklardan da aynı kapıya çıkan tespitler okudum, siz de okumuşsunuzdur. Buna göre, zevk aldığımız hatta kendimizi "hadi kendimizi şımartalım" diyerek ödüllendirdiğimiz durumlar sorgulanmaya değer. Bunlar gerçekten keyif alarak ve severek yaptığımız şeyler mi, yoksa bize kısa süreli keyif ve kaçış sağladığı için mi tercih ediyoruz ? Öncelikle...